Veel mensen die ik spreek zijn zorgzaam, invoelend en betrokken. Ze voelen snel aan wat de ander nodig heeft en zijn geneigd daar iets mee te doen. Een prachtige kwaliteit.
Tot het begint te wringen.
Bij empathie blijf je in contact met jezelf. Je kunt meevoelen met de ander, zonder jezelf kwijt te raken.
Bij co-dependentie schuif je jezelf steeds een beetje opzij. Je voelt je verantwoordelijk voor hoe het met de ander gaat en past je aan om de verbinding te bewaren.
Vaak hoor ik mensen zeggen: “Zo ben ik nou eenmaal.”
En precies daar zit het verschil tussen wie je bent, en wat je ooit hebt aangeleerd.
Dat patroon ontstaat meestal niet zomaar. Ooit was aanpassen, zorgen of sterk zijn nodig om rust, veiligheid of liefde te ervaren. Wat toen werkte, neem je later onbewust mee.
Dat kan zich uiten in:
- moeite met nee zeggen
- blijven geven terwijl je eigenlijk leegloopt
- je eigenwaarde ontlenen aan helpen
- spanning of schuldgevoel als je voor jezelf kiest
Het lastige is: dit gedrag voelt vaak heel normaal. Alsof het gewoon is wie je bent. Pas als de onrust toeneemt, of je merkt dat je jezelf kwijt raakt, wordt zichtbaar dat er iets uit balans is.
Codependentie kan je omschrijven als empathie zonder begrenzing. En dus niet gezond (voor jou).
Warme groet,
