Ik heb een tijdje in Suriname gewoond. In de hoofdstad Paramaribo. Ik vond het een voorrecht om daar te mogen wonen en werken. De natuur is er echt geweldig. Er groeiden papaja’s en mango’s in mijn tuin. Dan stak er zomaar een leguaan de straat over. En in de jungle werd je ’s ochtends wakker van de brulapen.
En ik werd zo welkom geheten door de inwoners. Ik had opeens overal ’tantes’ en ‘oma’s’. Ik voelde me gewoon geadopteerd. Op feestdagen hoefde ik niet alleen thuis te zitten, maar had ik genoeg ‘surrogaatfamilie’ bij wie ik aan mocht schuiven.
Dit voelde zo warm en liefdevol.
Mijn tijd in Suriname heeft mij zeker gevormd. Mij zoveel geleerd en gegeven. Ik ben heel dankbaar dat ik deze ervaring heb mogen meemaken.
En de meeste Surinamers die ik heb ontmoet, staan zo mooi in het leven. Ze leven zo voluit. Ze genieten van het eten, ze genieten van slapen, ze feesten goed, ze hebben lief.
En waar ik nog heel vaak aan moet denken: ze nemen de tijd.
Een stapje terug, een wereld van verschil
Tijdens mijn eerste weken in Suriname had ik nog weleens de neiging om veel op een dag te doen. Dat leer je nu eenmaal in Nederland. Je moet je tijd goed gebruiken!
Dus je hele dag zit vol. En dan mag je aan het eind van de dag tevreden zijn.
Maar in Suriname houd je dat Nederlandse tempo niet lang vol. Het klimaat is te heet om je druk te maken. Je moet letterlijk en figuurlijk een stapje terug doen.
Meer tijd, meer energie, meer plezier
Dus na een tijdje deed ik dat ook. Ik wende er langzaam aan. Het voelde goed. Ik had veel meer energie. Was vrolijker. Had veel vaker tijd voor een praatje hier en daar. Of om gewoon lekker op mijn terras te zitten met een koud glas sap.
Ik nam zelfs de gewoonte over om vanuit mijn tuin te kijken wie er op straat langs mijn huis liep. Niet om een bepaalde reden, maar gewoon omdat het fijn was. Zo ontmoette je nog weleens iemand en maakte je een praatje. Daar namen mensen de tijd voor. Om elkaar te ontmoeten, gewoon omdat het leuk is.
Een Surinaamse vriend vertelde mij ook hoe ze dit verschil tussen hen en (Noord-)Europeanen noemen. Over die laatsten zeggen zij: ‘Zij hebben de klok, wij hebben de tijd.’
En dat herkende ik helemaal!
Want wanneer hebben wij in Nederland nu het gevoel dat wij tijd hebben? We rennen en racen. Kijken doorlopend op de klok. Ik hoorde laatst een vriendinnetje (9) van mijn zoontje nog zeggen: ‘Dat lukt niet, daar heb ik geen tijd meer voor!’
Daar schrok ik van! Zo jong en dan al zo met tijd omgaan!
En natuurlijk is het logisch dat wij een ander tempo hanteren. Ons klimaat is anders en onze geschiedenis ook. Alleen is mijn oproep wel dat we wat meer ‘de tijd’ hebben, in plaats van ‘de klok’. Dat zou weleens kunnen schelen.
Dan proppen we onze dag misschien wat minder vol. Hebben we nog tijd voor een praatje of om even niks te doen.
En ik spreek uit ervaring: dat draagt echt bij aan je rust en geluk!
Rustige groet,

